مظلومیت امام حسین (ع) برمی گردد به قبل از عاشورا آن روزها که او همچون خورشید می درخشید و انوار حق از وجودش تلالو می کرد، ولی مردم کور دل در اثر بار گناه و دوری از خدا هیچ گاه خورشید را ندیدند و از ترس این که دنیای خود را ببازند دین خویش را باختند و امام را تنها گذاشتند و از فردی ترسو تر از خود ترسیدند. ولی دشمن برخلاف هیاهوهای توخالی هیچ در چنته نداشت. اگر مردم از جنگ بدر الهام می گرفتند به جرات می توان گفت حکومت بنی امیه را یک روزه از بین می بردند اما افسوس که به خاطر دنیا همه چیز حتی امام خویش را رها کردند .آن ها هیچ گاه ندای« هل من ناصر ینصرنی» امام  را نشنیدند. ندای« هل من ناصر ینصرنی» امام سال ها پیش از عاشورا هم به گوش می رسید اما کوری و کری مردم در اثر گناه هیچ گاه نگذاشت سخن امام را بشنوند تا این که بعد از شهادت جانسوز سالار عشق و ایثار مردم غفلت زده انگار که پتکی از هوشیاری بر سرهای فرو رفته در خواب غفلت زده شان فرود آید، بیدار شدند .

افسوس و صد افسوس  که دیگر دیر شده بود دیگر امام حسین (ع)  نبود. لیکن هدف و شعار او هیچ گاه از دل های آگاه و بیدار رخت بر نبست. هرجا دلی برای خدا می تپد هیچ گاه امام حسین (ع) و هدف و معیار او را که فقط برای خدا بود از یاد نخواهد برد. بعد از عاشورا امام حسین (ع) و عاشورا حیاتی دوباره یافتند که هیچ گاه فنا و مرگی آن ها را فرا نخواهد گرفت. عاشورا بنایی است که بنّای آن انسان کاملی به نام حسین بن علی(ع)  است که همیشه چراغ راه ره پویان فی سبیل الله است. عاشورا همانند خورشیدی در اوج تاریخ بشریت ایستاده که هرکس و گروهی به آن توجه کردند نوری از انوار الهی در وجودشان روشن شد که توسط آن آتش به دودمان ظالمان زده شد. مردم در طول تاریخ بعد از عاشورا و با الهام از این حرکت الهی و خدایی قیام های زیادی بر علیه ظلم و فساد به راه انداختند از جمله انقلاب اسلامی ایران و جنگ حزب الله لبنان و دیگر قیام های خدایی.
 مردم بعد از عاشورا الگوی درخشانی دارند که تنها لازم است به آن توجه کنند و راه را ادامه دهند و شعار «هیهات منّا الذله» امام حسین (ع) را هدف خود قرار دهند تا هیچ گاه هیچ ظالمی طمع زیر سلطه گرفتن آن ها را نکند امام حسین (ع) در روز عاشورا پرونده عمر انسان نماهایی همچون یزید و بوش و المرت را بست و آن را با خون خویش امضاء کرد.
مردم دنیا بدانند ! تا حلاوت عشق امام در دلهااست- که تا ابد باقی خواهد ماند - ظالمان بی خود دست و پا می زنند.