اين حسين كيست ؟
در بين آل رسول خدا(صلّىاللَّهعليهوالهوسلّم)، پُرشورتر از همه كيست؟ شهادتآميزترين زندگى را چه كسى داشته است؟ غيرتمندترين آنها براى حفظ دين در مقابل دشمن، براى حفظ دين چه كسى بوده است؟ حسينبن على(عليهالسّلام) بوده است. آن حضرت در اين صلح، با امام حسن(ع) شريك بودند. صلح را تنها امام حسن نكرد؛ امام حسن و امام حسين اين كار را كردند؛ منتها امام حسن(ع) جلو بود و امام حسين(ع) پشت سر او بود.
پاسدار، يادگار لحظههاى حساس انقلاب
بسماللَّهالرّحمنالرّحيم
من هم متقابلاً اين عيد سعيد را به شما عزيزان، صلحاى اين امت، جوانان برجستهى اين ملت، همهى آحاد مردم ايران و همهى مستضعفان عالم، تبريك عرض مىكنم. روز ولادت سيّدالشّهداء(عليهالافالتّحيّةوالثّناء) كه روز پاسدار نام گرفته است، و همچنين روز ولادت حضرت ابوالفضل(عليهالصّلاةوالسّلام) كه روز جانباز است، از روزهاى برجسته و بهطور مضاعف مبارك براى نظام و جامعهى ماست.
اولاً، دو مولود بزرگوار اين روزها، بخصوص امام عظيمالشأن و سيّد شباب اهل جنت، حسينبنعلى(عليهالسّلام) مستغنى از بيان كسى همچون من هستند. ماها كمتر از آن هستيم كه بتوانيم در حريم معرفت اين بزرگواران وارد بشويم. ما به قصور و عجز و حقارت خودمان معترفيم. همهى ائمه اينطورند و اين بزرگوار بيش از بقيهى ائمه(عليهمالسّلام) شايستهى اين توصيف و تجليل است.
درست است كه اگر ائمهى ديگر ما هم در آن زمان و در آن شرايط قرار مىگرفتند، همان كارى را مىكردند كه حضرت ابىعبداللَّه(عليهالسّلام) كرد، اما واقعيت اين است كه بالاخره اين قرعه به نام اين بزرگمرد افتاد و خدا او را براى آنچنان فداكارى عظيمى كه در طول تاريخ - تا آنجايى كه ما شناختهايم - بىنظير بود برگزيد. حسنبنعلى(عليهالسّلام) و ديگر بزرگان خاندان پيامبر(ص) فرمودهاند كه: «لايوم كيومك يا اباعبداللَّه». هيچ روزى، مثل عاشورا نبود و هيچ فداكارىيى، مثل فداكارى آن بزرگان نبود. فداكارى، تاج كرامتى بر سر اين بزرگمرد و يارانش شد و آن مجموعه، درّة التّاجى براى مجموعهى افتخارات اسلام، از صدر تا ذيل شدند. هيچكس را نمىشود با آنها مقايسه كرد.
عزيزان من! نام حسين بن على عليه الصّلاة و السّلام، نام عجيبى است. وقتى از لحاظ عاطفى نگاه مىكنيد، مىبينيد خصوصيت اسم آن امام در بين مسلمينِ با معرفت، اين است كه دلها را مثل مغناطيس و كهربا به خود جذب مىكند. البته در بين مسلمين كسانى هستند كه اين حالت را ندارند و در حقيقت، از معرفت به امام حسين بىبهرهاند. از طرفى كسانى هم هستند كه جزو شيعيانِ اين خانواده محسوب نمىشوند؛ اما در ميان آنها بسيارى هستند كه اسم حسين عليهالسّلام،اشكشان را جارى مىسازد و دلشان را منقلب مىكند. خداى متعال، در نام امام حسين اثرى قرار داده است كه وقتى اسم او آورده شود، بر دل و جان ما ملت ايران و ديگر ملتهاى شيعه، يك حالت معنوى حاكم مىشود. اين، آن معناى عاطفىِ آن ذات و وجود مقدّس است.
از اوّل هم در بين اصحاب بصيرت، همين طور بوده است. در خانه نبىّ اكرم عليه و على آله آلاف الصّلاة والسّلام و امير المؤمنين عليه الصّلاة والسّلام و در محيط زندگى اين بزرگواران هم - آن طورى كه انسان از روايات و تاريخ و اخبار و آثار مىفهمد - اين وجود عزيز، خصوصيتى داشته و مورد محبّت و عشق ورزيدن بوده است. امروز هم، همين گونه است.
از جنبه معارف نيز، آن بزرگوار و اين اسم شريف - كه اشاره به آن مسمّاى عظيم القدر است - همين گونه است. عزيزترين معارف و راقيترين مطالب معرفتى، در كلمات اين بزرگوار است. همين دعاى امام حسين در روز عرفه را كه شما نگاه كنيد، خواهيد ديد حقيقتاً مثل زبور اهل بيت، پر از نغمههاى شيوا و عشق و شور معرفتى است. حتى بعضى از دعاهاى امام سجّاد را كه انسان مىبيند و مقايسه مىكند، گويا كه دعاى اين پسر، شرح و توضيح و بيانِ متن دعاى پدر است؛ يعنى آن اصل است و اين فرع. دعاى عجيب و شريف عرفه و كلمات اين بزرگوار در حول و حوش عاشورا و خطبههايش در غير عاشورا، معنا و روح عجيبى دارد و بحر زخّارى از معارف عالى و رقيق و حقايق ملكوتى است كه در آثار اهل بيت عليهم السّلام كم نظير است.
از جنبه تاريخى هم، اين نام و خصوصيّت و شخصيّت، يك مقطع تاريخى و يك كتاب تاريخ است. البته، به معناى تاريخ ساده و گزاره ماوقع نيست؛ بلكه به معناى تفسير و تبيين تاريخ و درس حقايق تاريخى است.
